می دانی ای عزیز

ای نسل خبط و خون

ای راوی هبوط

در وادی سقوط

گر چه به هردلیل

راهی که میروی

پیوسته بسته است

جامی که دادنت

ساقی – پیشه مست

درجا شکسته است

اما عزیزمن

اینی که میرود

آسان ز دست و دل

مابین شد و مد

با نام زندگی

عقدش بنام توست

بیهوده سر مکن

در ماندنش بکوش

زین جام بی بدیل

تا زنده ای

 بنوش...