وقتی (تو) هم
حضورت را از من دریغ می کنی
چگونه باور نکنم که غربت،
یک سرزمین بی رویاست...؟!

باید خودم را از میان این همه سیم و
شیشه ودود و غبار جمع کنم
و سایه ام را، که بوی قهوۀ قجری می دهد
به آفتاب بسپارم
دیگر  شِکوه های شُکوهمندانه حالی نمی دهند
می خواهم به خیابان بروم
و در هر پیاده رو

۳۲ بار فریاد بزنم...!

جشـــن طبیعــت نوشتـــان بــــاد...

بوی خورشید و عطر گندمزار
در رگ خاک خفته جاری شد
بر زمین می دمد طلایه نور
باز اینجا، هوای بهاری شد

ابر سرخوش، نسیم آبستن
برف دی را ز بام می روبند
جشن میعاد باغ و باران است
نرگس و ژاله جام می کوبند!

صبح تابان به پنجۀ خورشید
سفره گسترده تا به سینۀ کوه
شام تیره نماند و سرما هم
خنده آمد به لب پس از اندوه

خیز و با من در طرب بگشای
سبزه در آب و سکه احسان کن
پای کوبان به دشت و صحرا شو
باغ دل را به سیب مهمان کن...!