۱۳۹۴ شهریور ۲۲, یکشنبه

در زمان حضور کوتاه در ایران و ساعات کمی که در جمع فامیل به گفتگو می نشستیم،
 یکی از پرسش های متداول این بود که: آیا مایل به شروع زندگی در ایران هستم یانه؟
پاسخ من به تناوب و با در نظر گرفتن سن و شرایط پرسش کننده همین چکیده است که می خوانید:

گرفتار یک بغض صدساله ام

سراپا سرشکم، همه ناله ام

نه دردم به ناز طبیبان نیاز

نه آهم ز جنس تب و جان گداز

ز افسوس و حسرت چنان زرد روی

که میلی ندارم به میدان و گوی!

در این بی بهاران گذرگاه ژرف

که نقشی نبینی ز باران، نه برف

میان دو برزخ گرفتار من

به آن جان و دل داده، وین ، عقل و تن!