شاید صد سال یا دویست سال دیگر ...!فرض را بر این بگیریم که فردا به هر دلیلی واقعن پایان این دوره از تاریخ
باشد و از روز پس از واقعه ،زمین چرخشی دیگر را آغاز کرده و مردم
اینگونه زندگی می کنند:
افکار،نوع پوشش و نحوه زندگی ما،یکی از رشته های تحقیقی دانشمندان
خواهد شد.
ازدواج، رسمی منسوخ شده و یکی از آیین های یکتاپرستی ما به حساب خواهد
آمد!
سقف یا دیواری وجود ندارد و انسان ها برای انتخاب محل آسایش آزاد هستند.
در کارت مشخصات پزشکی ،گوشتخواری یک نوع بیماری محسوب می شودو
درنزد هر کسی اگر گوشت حیوانی را پیدا کنند،بعنوان سند جنایت به دادگاه ارائه
می شود.
زنان بجای عطر هر روزگیسویشان را با شاخه گلی تزیین می کنند..
ماشین به عنوان یک شٕئی آنتیک و مرگبار در موزه ها نگهداری می شود.
همه از دوچرخه هوایی استفاده می کنند.
در مدارس کتاب ادیان را به عنوان کتاب تاریخ دوره جاهلیت به دانش آموزان
درس می دهند.
هیچ پدر و مادری از فرزند خود نگهداری نمی کندو کودکان از بدو تولد به
سازمان(انسان پروری) سپرده می شوند.
تمام کارخانه های لوازم آرایشی و سرویس پخت و پز منهدم شده و هر روز
کپسول مواد خوراکی به همراه سبدهای میوه هدیه می شود.
هر نوروز فضای محل اقامت سالمندان را با اسپری ):سبزی پلوماهی خوشبو
می کنند.
زایمان طبیعی یکی از اعمال شکنجه زنان در دوران (ماقبل تاریخ)نامیده
می شود.
جنگ و بمب یکی از دستآوردهای دوران توحش به حساب می آید.
مردم به هنگام روبرو شدن باهمدیگرو سلام معمولی شعار یکی برای همه و
همه برای یکی را بکار می برند.
وظیفه پلیس دانه دادن به پرندگان و مراقبت از درختان است.
هر کس خدای خود بوده و آسمان به عنوان منبع همیشگی زمین مورد مراقبت
ویژه قرار می گیرد.
انسان ها هر روز با موسیقی ورقص آیین رستگاری را بجا می آورند.
(شاید این یک آرزو و یا یک هشدار به خودمان باشد)
هرچه هست باورکنیم که دور نیست...!
ژاله ابیض
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر