گوشم آزرد ز جنجال تبر با لب تیغ
دولت عشق چرا، جانب زنجیر گرفت
آن همای طرب و میل و می و ساقی و شور
از چه شد گوشه نشین، نغمۀ دلگیر گرفت
چشمه ای بود که جان در طلبش پر می شست
آتش خشم که افتاد ،که  تبخیر گرفت
صدهزاران بٔد و یک آینه تکرار نبود
در کجا مرد که سنگ،فرصت تعبیر گرفت
آه و افسوس که این میکده را، در بستیم
عشق، تزویر شد و دل، ره تدبیر گرفت