تا چند...
چرخ در باد زدن بال شکستن تا چند؟
خشت بر آب زدن ریشه نبستن تا چند؟
پشت هر پنجره ای چله نشستن تا کیٕ؟
چشم بر حادثه ها بستن و خفتن تا کی!!؟

گویند ز گل زاده  پری وار منم
سرمایه ء آسمانیم ، چار* منم
می پرسدم این آینه اما به شگفت
از چیست چنین گمشده و خوار منم

گویند مرا ز آمدن رازی هست
رفتیم اگر، دوباره آغازی هست
گویند به هر خانه در بازی هست
گم گشته کسی نیست و پروازی هست

افسوس که زان سریر پاک افتادیم
ره پیش نبرده  بر مغاک افتادیم
بس با دل و کودک درون جنگیدیم
میرنده شدیم و سینه چاک افتادیم

نه پیله تنیدیم و نه پروانه شدیم
نه همسفر خویش و نه بیگانه شدیم
نه دمخور فرزانه نه دیوانه شدیم
آدم نشدیم و دیو افسانه شدیم...!