بغض های بی لهجه

وقتی بوی بهار توی این شهر پرباد و نیمه ابری می پیچه،
بیشتر از همیشه دلتنگ ایران می شم و هیچ کس و هیچ 
چیزی جز شنیدن یک موزیک  سنتی که همراه با سروده ای
 دلپذیر و آوایی از جان برآمده به همراهی نوای درویشانه ی
 ویلون نمی تونه برای مدت کوتاهی آرومم کنه، امروز هم از همون روزاست.

با نگاهی به سفره هفت سین روحم تازه میشه و با نگاهی 
به بشقاب شامی که روبروم هست،دوباره اون چراهای 
هزار چنبر سربرمی آرند و من رو در بحر بی پاسخی های 
خودشون غرق می کنند،اصلن اشتهای خوردن پنیر 
فرانسوی،گوجه فرنگی اسراییلی و خیار هلندی و نون 
آلمانی رو ندارم ،بشقاب رو کنار می گذارم و به موزیک گوش
 می دم، یکباره حضور پسرم  که سعی می کنه با لهجه ی آلمانی -
ارمنی  به فارسی صحبت کنه،من رو از غرق شدن نجات 
میده و می پرسه، خاله یعنی خواهر بابام یا خواهرتو؟
و من می دانم خواهر  همان کسی ست که باید باشد و نیست .
و بغض های بی لهجه، جایی مابین گلو و سینه گیر می کنند ...