در آسمان خیال من
پرنده هم 
پرواز نمی کند


باران هم
به بام خانه ی من
ترنمی آغاز نمی کند


سیب هم
این میوه ی گناه
این رانده از بهشت
در خلوت هوسناک باغچه
دستی بسوی من
دراز نمی کند


پس ماندگان روز
قی کردکان شب
در گرگ و میش رفتن و ماندن
مرددند...!


آیا جذام عشق
روییده در دلم...
یا اینکه مرده اند
مردان ارزو..؟